Meegaand of tegendraads?

Ik breng nogal wat tijd in de trein door.
Dat is zeker geen straf als student met ov.
Muziekje aan, boekje lezen, studeren, window-sjansen, slapen, of gewoon een reis lang in het niets voor je uit zitten staren.

Het kan allemaal.

Als ik de trein in stap loop ik automatisch naar beneden (ja, ik heb het wel over de dubbeldekkers, die ik toch zo'n 80% van de tijd tegenkom) want daar, in tegenstelling tot boven, bevindt zich zo'n heerlijk randje waar je voet precies op past.
Het liefst reis ik met de treinrichting mee.
Tenminste, ik vind het mee.
Dat je zo zit, dat je de wind van achter krijgt in plaats van de wind van voren.

Achteruit reizen dus eigenlijk...

Zodat je zicht hebt op wat geweest is ipv op wat komen gaat.

...Misschien blijf ik wel teveel in het verleden hangen.
...Misschien durf ik de toekomst niet tegemoet te zien.

En toch is dat niet zo... want terwijl ik achteruit lijk te reizen, reis ik juist vooruit.

...Misschien ben ik wel te laf om tegen de wind in te reizen.
...Misschien ga ik gewoon het liefst met de stroom mee.

Misschien... is het feit dat ik voorkeur geef aan beneden achteruit reizen wel gewoon niet SPH verklaarbaar...

Misschien is het gewoon

relaxt.

Nachtelijke Inspiratie...

Dit is het resultaat van papier naast je bed leggen.
Om gedachten op kwijt te kunnen als je niet kunt slapen.
Het grappigste is dan als je de volgende ochtend wakker wordt en er wat op het papier staat...
In jouw handschrift... maar wat je niet echt bewust het opgeschreven...

Mijn hoofd zit vol,
met 1001 gedachten.
Ik zou ze heus wel willen delen,
als het moet zelfs hier.
Maar 1001 gedachten,
passen niet op dit papier.

Wat een diepgang hea? ;)
En dat voor een brak iemand rond 1 uur snachts ofzo?
*Laat het papier maar naast haar bed liggen*

De Zadelstraat

Waar de huis, tuin en leuke spullen me vriendelijk toelachten.
Waar de papegaai in z'n kooitje schreeuwt en fluit om aandacht.
Waar de twee dikke, luie bulldogs in de zon liggen te genieten.
Waar hun eigenaar in een van de statige fauteuills voor z'n winkel zit en praatjes houdt met bekenden die voorbij slenteren.
Waar een jeugdige dief met hoge snelheden tussen mensen door zigzagd, achtervolgd door een kwade verkoper.
Waar hordes chinezen en japanners Domkaakjes halen bij een echte Nederlandse bakker.
Waar paspoppen van nieuwe outfits worden voorzien.
Waar men écht biologisch boodschappen kan doen.
Waar corpsballen hun polovoorraad aanvullen bij Lacoste of Steppin' Out.
Waar langbaardige zwervers een krantje lezen op het bankje op de brug.
De brug waar met zonnig weer een girly renault busje italiaanse ijsjes verkoopt.

En zo loop ik elke keer...
zo'n drie keer per week die fascinerende straat op en neer.

Tune of the Moment

I would definitely have to say;

Monk & Neagle - Beautiful You!
Their mix of happy-start-of-spring music, combination of voices and brilliant lyric makes this song catchy, though original!
The song seems to be a love song to God.

Every ocean, every sea
Every morning’s a symphony
Every drop of rain, every waterfall
All the stars in the sky are so beautiful
Every breath I breathe, every beat of my heart
I feel so alive ‘cause of who You are
Every day I rise, every time I sing
I’m reminded of Your great love for me
You’re beautiful, so beautiful

Just visit a deserted beach, sit in the sand, listen to the waves crashing into the shore, look up at the sky... and You'll feel like the piece of lyric above.

When I googled them to find out more about these two guys, I found out they quit! Mr Neagle is spending time at home with his wife and kid. Trent Monk is flying solo... Too bad, cause they do sound great together!
Hopefully Monk's soloproject'll sound just as good!

Since they quit, and I'd like you to share in this tune of the moment...
Check out the Song!

Lovely Phillip

LaRue,
the magnificent music-making-brother-sister-duo.
Unfortunately, well... probably not for them, they stopped making music when they both got married, before I ever got the chance to see them playing live.

What followed was silence...

Until now!

Luckily Phillip LaRue decided to not let his marriage stop him making music and he picked up his guitar again and wrote new songs, resulting in his solo album 'Let The Road Pave Itself'. (Inspiring title isn't it?)

An album filled with moving songs, songs you could've written yourself but couldn't have written yourself. And lyrics, so beautiful! Check out these following lines;

Don't tell me you're not beautiful,
don't lie to yourself like that
Look in my eyes, all I see is love...ly

Definitely love...ly!

Oh, and how I missed his beautiful voice.

Apparently you don't miss some things until you find them again...

Blondy

Jaja, stiekem heb ik best lang haar...

Willem en Sophia

Gisteravond was de avond van mn eerste officiële Paradiso concert. KT Tunstall smiddags om een uur of vier met een stuk of 50 mensen bij That's Live telt dan niet mee...
Best bizar eigenlijk dat we erbij waren, dit was echt zo'n 'leuk-laten-we-maar-naar-een-concertje-gaan' moment. Het moet ook wel zo'n moment zijn wil je naar een concert gaan waarvan je de hoofdact eigenlijk niet kent.
Sophia? Maakt ze leuke muziek? Uhm... ja, maar het is dus geen 'ze'. Sophia is frontman Robin Proper-Sheppard met vele mensen achter hem. (we telden op een gegeven moment 9 snaarinstrumenten, record voor n bandje?)
Maargoed, voordat Sophia aan de beurt was eerst de man met de baard waar we allemaal voor kwamen; William Fitzsimmons!
Die was nog relaxter dan ie op cd klinkt!En ja, 'just look for the beard and you'll find him'... wat dat betreft past ie wel mooi ipv Drover twee logs hieronder ;)

Dit is de ultieme man om je in slaap te zingen. Hij zou er eigenlijk wat mee moeten gaan doen... bij mensen met slaapproblemen langs gaan en ze in slaap zingen; problemen definitely opgelost! Zijn doel voor de avond 'All right, my goal (and yours as well hopefully) for this evening is that every single person in this room leaves a lot sadder than he or she came' is zeker behaald aangezien hij er maar zo kort was dat nog niemand heerlijk sliep... Gelukkig komt hij snel weer terug met een heus William Fitzsimmons-als-hoofdact concert!

Na de paar liedjes van William was t dan tijd voor Sophia. Vol verwachting klopte ons hartje; want ik had ergens online gelezen dat er een heus strijkorkest(je) mee zou komen! En ja hoor, 2 violistes, 1 altviolist en een celliste, zeeer tof in combinatie met piano, drum, bas elektrische gitaar en gitaar! Gelukkig was de muziek zeer fijn, want de mannelijke Sophia himself was enigszins angstaanjagend. Met zn witte schoenen, nasty opmerkingen en gekopieerde moves van die creepy-christmas-song-singer uit Love Actually kreeg ik er af en toe de kriebels van. Dit was echter over toen ie terug kwam naar geklap en gecheer en het bekende nog een liedje geblaat begon ie akoestisch! Hoezee! Dat was echt genieten! Helemaal toen ie begon met Heartache (jaja, ik ben nog steeds van mening dattie mij dat had horen roepen :P); 1 gitaar en het strijkorkestje; te mooi!

Al met al een zeer geslaagde avond, wat mij betreft is het 'leuk-laten-we-maar-naar-een-concertje-gaan' moment zeker voor herhaling vatbaar! Live muziek is hét gewoon!